دیوار سنگی

نمی دونم چرا انگار دیوارهای اتاقم داره سر به فلک می کشه ، دیوارهای سنگی که بوی نم از بین منافذش به مشامم می رسه ، اتاقی که با وجود وسایل زیادی که توشه بازهم صدای گیتار غم زده منو به طور پی در پی منعکس می کنه .

روح اتاقم سرشار از تهی شده ولی اینجا از روز اول که بی روح نبود ، چه روزهایی توی این اتاق بر من سپری شد به طوریکه وقتی یاد اون روزها می افتم بند بند وجودم به لرزه می افته و چشمام بی اختیار گلهای مژه ام را آبیاری می کنه .

اون زمان تمام سعی من این بود که بیشتر اوقاتم رو درون اتاقم بگذرونم ولی در حال حاضر تمام سعی من از بین بردن خاطرات روی در و دیوار اون هستش . ولی صبر کن انگار از درونم به برونم فریادهایی به گوش می رسه .

خون ....... خون ........

خون ؟! آره ، صبر کن ، درست میگه ، تنها راه حلش خونه ، فقط با خون خودم میتونم این خاطرات رو از روی دیوار پاک کنم ....

و حکم این است : مرگی سیاه به دور از چشمان سیاهت......