واما عشق ، ای کسی که این نوشته را می خوانی ، برای تو پندی دارم :
عشق را آسان مگیر ، چرا که زنده بودن انسان وابسته به عاشق بودن اوست ، زیرا بدون عشق انسان هیچ امیدی به زندگی ندارد ،
به قول دوستی می گفت : هر کسی با یه عشقی هر روز صبح از خواب پا می شه ، اما انسان می تواند عاشق هر چیزی باشد ، طرف مقابل عاشق مهم نیست ، مهم این است که او عاشق باشد .
الا ای ساده دل مدهوش / مپندار عشق را آسان
که تو بی عشق هیچ هستی / در این آزادی زندان
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
همون طور هم که زندگی کردن انگیزه میخواد و به کسی عاشق بودن این انگیزه رو قشنگتر و بیشتر میکنه..شعرتون هم زیبا بود!
پاسخ دادنحذفخوشم اومد ازش
پاسخ دادنحذفآقا یه جورایی همون، که عشق آسان نمود اول خودمون دیگه:-)
پاسخ دادنحذفسلام.شما هم بسیار خوب مینویسی.شکسته نفسی میکنی که میگی به منم یاد میدی.باز هم میام.ممنون از حضورت.
پاسخ دادنحذفواییی تو هم بودیا یادته؟:دی
پاسخ دادنحذفمنم لینکت کردم فقط یه مشکلی هست من نمیفهمم کی آپ کردی خودت بهم خبر بده;)
پاسخ دادنحذفهممم...موافقم !
پاسخ دادنحذفاصل وجود افرینش عشقه
پاسخ دادنحذفاما اینکه میگی فقط عاشقی مهمه نه مخاطب موافق نیستم
عشق باید سازنده باشه وگرنه ویران میکنه
اما همین عشق که میگی جند روزه که تیشه به ریشه ی یکی از دوستام زده...
پاسخ دادنحذفاز حضورت و از لینکت ممنونم و باز هم منتظرتم.